Generator NPC

Co sprawia, że NPC zapada w pamięć

NPC przy stole żyje w głosie mistrza gry. Można improwizować, odpowiadać na każde pytanie i zmienić zdanie w połowie sceny. NPC w grze wideo nie ma tej swobody. Ma model, kilka animacji, garść kwestii i miejsce w świecie, a gracz spotyka go na własnych warunkach, często biegnąc obok. To, co sprawia, że postać zostaje w pamięci, musi być widoczne z drugiego końca pokoju albo słyszalne w pierwszą sekundę.

Dlatego ten generator opiera się na rzeczach, które widać i słychać. Grupa przy stole pamięta karczmarza, który kłamie fatalnie. Gracz pamięta karczmarza, który poleruje tę samą łyżkę za każdym razem, gdy wchodzi. Oba rozwiązania działają przy stole, ale tylko drugie przetrwa przeniesienie do silnika gry bez pisarza stojącego za plecami.

W obu przypadkach sztuczka jest ta sama: jeden mocny szczegół bije pięć mglistych. Postać opisana jako zrzędliwa, stara, mądra i tajemnicza to cztery przymiotniki i żaden człowiek. Postać, która prowadzi prom i nigdy nie opuszcza rzeki, to już historia.

Pięć części NPC

Każda karta odpowiada na jedno pytanie, na które gracz lub mistrz gry potrzebuje odpowiedzi. Imię mówi graczowi, jak nazywać postać, i podpowiada coś o świecie. Rola mówi, co postać robi przez cały dzień, zapisana jako czynność, a nie tytuł zawodowy, więc od razu sugeruje miejsce i rutynę. Wygląd to jeden szczegół, który artysta może narysować, a gracz zauważyć z daleka. Dziwactwo to zachowanie widoczne w grze: nawyk, sposób poruszania się, reakcja. Pragnienie to cel, który zamienia postać z dekoracji w zadanie. Szósta karta, pierwsza kwestia, to to, co postać mówi, gdy gracz podchodzi.

Znani NPC pokazują, jak mało trzeba. Żaden z nich nie potrzebuje długiej historii tła; jedna albo dwie części niosą każdego z nich, a reszta pozostaje prosta.

• Solaire z Astory (Dark Souls). Rola: rycerz szukający czegoś, czego świat może nie mieć. Wygląd: ręcznie namalowane słońce na tabardzie. Dziwactwo: pozdrowienie słońca z uniesionymi rękami. Pragnie: znaleźć własne słońce.
• Siegward z Catariny (Dark Souls III). Wygląd: zbroja w kształcie cebuli, którą rozpoznasz po sylwetce. Dziwactwo: zasypianie przy ognisku w środku własnego zadania. Pragnie: dotrzymać obietnicy złożonej dawno temu.
• Kupiec (Resident Evil 4). Rola: sprzedaje broń w miejscach, gdzie nikt nie powinien niczego sprzedawać. Wygląd: ciemny kaptur i świecące oczy. Pierwsza kwestia: trzyśłowne powitanie, które gracze wciąż cytują.
• Isabelle (Animal Crossing: New Horizons). Rola: ogłasza poranne komunikaty na wyspie. Wygląd: włosy spięte dzwoneczkiem. Dziwactwo: przeprasza, ilekroć coś pójdzie nie tak. Pragnie: wyspy, na której mieszkańcy są szczęśliwi.

Jak zamienić pragnienie w zadanie

Pragnienie staje się zadaniem, gdy potrafisz odpowiedzieć na trzy pytania: co stoi na drodze, dokąd gracz musi pójść i co się zmienia, gdy to zrobi. „Dowiedzieć się, kto zwalił stary most” daje przeszkodę (nikt tego nie widział), miejsca do odwiedzenia (most i ludzi, którzy z niego korzystali) i rezultat (ktoś zostaje wskazany, a przewoźnik wreszcie może odpocząć).

Zacznij od małej wersji: jeden przedmiot do zdobycia, jedna rozmowa, która odblokowuje kolejną, jedno zamknięte miejsce, które się otwiera. W grze wideo każdy krok musi istnieć jako coś, co gracz może zrobić, więc pragnienie wymagające dziesięciu scen to kampania, a nie zadanie. Przy stole można to rozciągnąć; w grze buduje się każdy krok, więc policz je, zanim się zdecydujesz.

Pragnienia dobrze tworzą też konflikty, gdy się zderzają. Umieść dwóch NPC w tym samym miejscu i daj graczowi powód, by pomógł tylko jednemu z nich.

Pisanie pierwszej kwestii dialogowej

Pierwsza kwestia wykonuje trzy zadania naraz: mówi graczowi, jaki to człowiek, sugeruje pragnienie i daje graczowi coś do odpowiedzi. „Spóźniłeś się. Tu wszyscy się spóźniają.” robi to wszystko w siedmiu słowach.

Trzymaj ją na tyle krótką, by mieściła się w jednym oknie dialogowym bez przewijania, i pisz ją głosem postaci, a nie jako wykład. Jeśli kwestia musi przekazać informację, ukryj ją w opinii: zmęczony sklepikarz narzekający na most mówi o świecie więcej niż tablica, która go tłumaczy.

Potem przeczytaj ją na głos. Jeśli brzmi jak coś, co powiedziałby każdy bohater, zmieniaj po jednym słowie, aż będzie mogła paść tylko z ust tej jednej postaci.

Użycie NPC w małej grze, którą możesz zbudować

Jeden dobrze zrobiony NPC wystarczy, by poprowadzić krótką grę. Gra przytulna może być jedną wioską i jednym pragnieniem; gra grozy może być jednym domem i jedną osobą, której tam nie powinno być. NPC daje cel, miejsce daje pokoje, a dziwactwo daje graczowi coś do obserwowania.

Aby przejść od postaci do grywalnego prototypu, naciśnij „Zbuduj w Oryn” pod kartami. NPC trafi do okna czatu jako prompt, a Oryn zbuduje wokół niego grywalną grę w Godot, która działa w przeglądarce. Cały proces od pomysłu do gotowej gry opisuje jak zrobić grę wideo.

Potrzebujesz imion dla reszty obsady? Użyj generatora imion postaci. Potrzebujesz najpierw założenia? Zacznij od generatora pomysłów na gry, a gdy pomysł się sprawdzi, zapisz go w generatorze dokumentu projektu gry.

Jak tego użyć

1. Wybierz świat

   Wybierz przytulny, fantasy, sci-fi, współczesny lub horror. Imiona, role i pragnienia się zmieniają, a z nimi niektóre wyglądy i pierwsze kwestie.

2. Losuj i przypnij

   Tasuj, aż jedna karta cię zatrzyma, i przypnij ją. Pozostałe karty losują się na nowo wokół niej, więc możesz budować postać po kawałku.

3. Przeczytaj opis

   Karty łączą się w jeden opis postaci. Jeśli dwie części ciągną w przeciwne strony, to napięcie bywa najciekawszą rzeczą w NPC: zachowaj je albo wylosuj jedną kartę od nowa.

4. Użyj go

   Skopiuj opis do swojego stołu, udostępnij link, by zachować dokładnie tego NPC, albo naciśnij „Zbuduj w Oryn”, by zamienić go w grywalną grę.

Pytania